VIII

                Po przebiegnięciu dwóch kilometrów opadam powoli z sił. Hiszpan to zauważa i proponuje, żebyśmy odpoczęli na trawie w parku. Gdy tylko to słyszę, rzucam się na ten „zielony dywan” i wzdycham głęboko. Sięgam po butelkę wody i zachłannie wypijam połowę zawartości. Chłopak zajmuje miejsce tuż obok mnie i chichocze.

– Mówiłam, że z moją kondycją aktualnie nie jesteśmy w dobrych relacjach – żartuję.

– Nie jest tak źle. I nie pij na leżąco, bo zaraz się pomoczysz.

– E, tam. Przesadzasz. – zbliżam butelkę do ust i w tym samym momencie Fernando ściska ją, a woda ochlapuje nie tylko moją twarz, ale przede wszystkim koszulkę. Spoglądam na przemoczony ciuch, a potem przenoszę wzrok na uradowanego całym zajściem mojego towarzysza – Coś ty zrobił?! Pożałujesz! – nachylam się nad nim i wylewam na niego pozostałe picie. On w odwecie przekręca mnie na plecy, przytrzymuje mocno za nadgarstki i słodko się uśmiechając, zaczyna kręcić głową na boki w taki sposób, że woda z jego włosów pryska wprost na mnie – Nando! Już, koniec! Przestań, no! – śmieję się – Poddaję się.

– Wygrałem? – pyta, unosząc jedną brew ku górze.

– Tak, wygrałeś.

– No to w takim razie czekam na nagrodę. – patrzę na niego jak na kosmitę, więc zaczyna mi tłumaczyć – Każdy zwycięzca dostaje jakąś nagrodę. Przynajmniej tak mnie na studiach uczyli. Więc ja też czekam – pokazuje znacząco na swój policzek.

– Dzieciak – pokazuję mu język.

– Może i tak, ale dopóki nie dasz mi buziaka, będziemy tutaj tak leżeć. I wolę nie zgadywać, co pomyślą sobie starsze panie, które się tędy zazwyczaj przechadzają.

                Unoszę lekko głowę i składam delikatny pocałunek na jego prawym policzku. Chłopak od razu się uśmiecha. Opada na plecy i zamyka na chwilę oczy. Mam szansę mu się dokładnie przyjrzeć. Jest wysoki – na oko ma jakiś metr osiemdziesiąt pięć. Wysportowany i umięśniony. Na lewej ręce widoczny jest tak zwany rękaw. Ma długie czarne rzęsy, gęste brwi i krótkie ciemnobrązowe włosy. Kilkudniowy zarost dodaje mu uroku i wyglądu niegrzecznego chłopca. Jest bardzo przystojny. Powiedziałabym nawet, że pociągający. Dziewczyny pewnie się za nim uganiają. Wzdycham przeciągle. Nagle otwiera oczy i wpatruje się prosto we mnie.

– Czemu się tak przyglądasz? – zadaje pytanie.

– Tobie – szczerzę się.

– Tak? I co? Zobaczyłaś coś ciekawego? – pojawiają się u niego słodkie dołeczki.

– Może. – chichoczę – Powinieneś się ogolić – mrużę oczy.

– Rozważę twoją propozycję, ale jak na razie podnoś się. – wstaje i wyciąga dłoń w moją stronę – Wracamy.

*

                Moja mała oaza spokoju to o dziwo nie moje mieszkanie, ale właśnie moje biuro w siedzibie firmy. Delikatny, nieco nowoczesny, ale spokojny wystrój, a za oknami widok na niedaleki park. Pomieszczenie jest połączone z balkonem, na którym mogę zaczerpnąć świeżego powietrza, przewietrzyć umysł. A tego akurat właśnie potrzebuję. Los znowu prezentuje mi nowe niespodzianki. Z jednej strony jest Javier, za którym bardzo tęsknię i którego nadal kocham, ale wciąż boję się go skrzywdzić. Boję się, że nie będę w stanie przystosować się do jego trybu życia, sprostać jego wymaganiom. To wcale nie jest takie proste jak się wydaje – być partnerką światowej sławy piłkarza. Z drugiej strony jest też uroczy Fernando, z którym regularnie uprawiam jogging. Chłopak jest naprawdę miły i przystojny. Ja chyba też wpadłam mu w oko. Wychylam się lekko, opierając się delikatnie o barierkę i wzdycham głośno.

Może lepiej byłoby postawić na bruneta? Z nim prawdopodobnie byłoby prościej. Mniejsza różnica wieku. On nie ma zobowiązań w postaci dzieci – w odróżnieniu od Argentyńczyka. Byłabym wtedy pewna, że Javi nie będzie przeze mnie cierpiał. A ja? Ja z kolei znalazłabym pocieszenie w ramionach Hiszpana. Wiem, że to nie brzmi najlepiej, ale chyba nic na to nie poradzę. Boję się zaryzykować i spróbować stworzyć coś poważnego z Mascherano. Kocham go, lecz miłość czasem po prostu nie wystarcza…

*

                Wychodzę przed budynek, gdzie już czeka na mnie wysoki mężczyzna. Uśmiecha się do mnie szeroko, więc czynię to samo. Witamy się buziakiem w policzek i powoli zaczynamy nasz poranny trening biegowy. Przemierzamy chodniki, żeby dotrzeć do parku, którym kierujemy się na plażę. Chwilę odpoczywamy, pijemy wodę i rozmawiamy, umilając sobie czas przed drogą powrotną.

– Ej, Nando, nie chciałbyś się wybrać na najbliższy mecz? – zagajam.

– A kto gra? – śmieje się.

– Powinnam cię wykląć w imieniu wszystkich mieszkańców tego pięknego miasta, ale jako, że cię nawet lubię, to grzecznie cię poinformuję, że w sobotę przyjeżdża tutaj Valencia.

– Aaa… – klepie się otwartą dłonią w czoło – No tak. Racja. Wybacz moja bohaterko. – zanosi się śmiechem – W sumie to mógłbym pójść. Ale biletów już chyba nie ma w sprzedaży. Jest przecież czwartek.

– No niby tak. Ale ja mam swoje dojścia. – mrugam porozumiewawczo – Zapraszam cię. Powiedzmy, że to forma odwdzięczenia się za to całe bieganie i motywowanie mnie do ruszenia dupska.

– No skoro tak, to nie mogę odmówić. Ale wracając do twojego tyłka, to to bieganie robi mu całkiem dobrze – przygląda mi się z łobuzerskim uśmieszkiem.

– Uważaj, bo się rozmyślę. – dźgam go przyjaźnie i biegniemy z powrotem. Kolejne pięć kilometrów nie pokona się przecież samo. Kiedy jesteśmy już przy drzwiach mojego apartamentowca przypominam sobie o czymś – Radzę ubrać się w klubową koszulkę, bo siedzimy w drugim rzędzie, kolego – szczerzę się i wbiegam po schodach na górę.

*

                Po długiej kąpieli ubieram cieniutkie, obcisłe jeansy. Sięgam po koszulkę, ale z roztargnienia wyciągam tę z numerem czternastym na plecach. Przyglądam się jej uważnie i uśmiecham sama do siebie. Gładzę naprasowane cyferki niemalże z uwielbieniem. Składam ubranie w kostkę i odkładam na półkę. Chwytam górną część garderoby z obecnego sezonu – tym razem bez żadnego numeru – i w pośpiechu wciągam na siebie. Biegnę do łazienki, potykając się przy tym o leżące na środku przedpokoju buty i klnąc w myślach. Kilka ruchów eyelinerem i pędzlem i już jestem umalowana. Jeszcze tylko błyszczyk. Zapinam zegarek idąc w kierunku drzwi. Wkładam stopy w granatowe slip–ony z białą podeszwą. Lewą ręką chwytam klucze, leżące na stoliczku, a prawą łapię nerkę z biletami, portfelem, telefonem i dokumentami. Po raz ostatni spoglądam na zegarek, który daje mi znać, że mam jeszcze dwie minuty.  Przekładam rozpuszczone włosy na prawą stronę i wychodzę z mieszkania. Zbiegam po schodach z szóstego piętra, a na ławce przed budynkiem już siedzi mój towarzysz. Po przyjacielskim powitaniu obieramy kierunek na dzielnicę Les Corts, do której mamy jakiś kwadrans drogi. W okolicach Av. de Madrid przypomina mi się pewna rzecz. Wyciągam z nerki przepustkę i wręczam zdziwionemu Hiszpanowi.

– No co? Przecież mówiłam, że mam całkiem niezłe dojścia – mrugam rozbawiona.

                Na stadion wchodzimy bocznym wejściem, przy którym stoi Aleix cieszący się na mój widok jak małe dziecko na widok świętego Mikołaja. Daję mu buziaka w policzek i ciągnę za sobą Nando do odpowiedniego sektora. Przed wejściem na trybuny schylam się, dotykam wskazującym i środkowym palcem prawej ręki ziemi, a następnie żegnam się i przyciskam te palce do ust, delikatnie je całując. Kiedy w końcu zasiadamy na wyznaczonych miejscach, chłopak postanawia się odezwać.

– Nie wiedziałem, że te „całkiem niezłe dojścia” są aż tak rozległe. – mówi skonsternowany – Przecież wszyscy cię tu znają!

– Nie przesadzaj.

– Nie przesadzaj? – wybałusza oczy – Od kiedy przekroczyliśmy mury Camp Nou przywitało się z tobą jakieś dziesięć osób! W tym jednego gościa chyba widziałem kiedyś w telewizji… – drapie się po głowie.

– To był dyrektor sportowy FC Barcelony – zanoszę się śmiechem.

– No ładnie. To jeszcze tylko tego brakuje, żeby tu zaraz koło nas usiadł jej prezydent.

– Josep siedzi o tam. – wskazuję na specjalnie wydzielony kawałek trybun, a potem macham panu Bartomeu, który z uśmiechem odwzajemnia mój gest – Pomachaj mu. Nie wiadomo, kiedy będzie kolejna taka okazja. Może nie wygrać nadchodzących wyborów.

                Wkrótce z głośników zaczynają się sączyć nuty „El Cant del Barça”, a ja razem z tysiącami culés śpiewam ten piękny hymn. Sędzia José Luis González González rozpoczyna mecz ligowy i już po chwili cały bordowo–granatowy sektor szaleje. Luis Suarez pokonuje Diego Alvesa w pierwszej minucie spotkania! Pierwsza połowa jest nerwowa. Kończy się wynikiem 1:0. Przed zejściem z murawy na przerwę, Dani przebiega przed naszymi siedzeniami i wysyła mi buziaka, a ja pokazuję mu, by puknął się w łeb. Brazylijczyk śmieje się perliście, macha ręką i w świetnym nastroju znika w tunelu.

– A więc to jest to twoje dojście? – chichocze Fernando.

– Tak, to jest to moje pokręcone, ale kochane dojście – przyznaję.

– Chłopak? – rzuca nieśmiało.

– Dani? – dziwię się – Znamy się od kilku lat. Jest dla mnie jak brat, którego nigdy nie miałam – szturcham go przyjaźnie i natychmiast się rozchmurza.

                Druga połowa zaczyna się od zmian w obu drużynach. Około pięćdziesiątej minuty dosyć blisko naszych siedzeń przebiega Mascherano. Spogląda na trybuny i nasze spojrzenia spotykają się na chwilę. Patrzy na Fernando, kręci głową i biegnie dalej. Chwilę po tym słynący z chłodnej głowy i racjonalnego zachowania na boisku Javier brzydko fauluje przeciwnika. Nie ma innej opcji. Arbiter pokazuje mu żółty kartonik. Piłkarz coś tam mruczy pod nosem i odchodzi z dala od miejsca przewinienia. Barcelona gra swoje, stwarza dużo sytuacji, ale albo ktoś jest na pozycji spalonej, albo strzał zostaje obroniony, albo w ogóle akcja zatrzymana. Do łatwych to to spotkanie na pewno nie należy. W miarę upływu czasu widać poirytowanie piłkarzy Dumy Katalonii. W czwartej minucie doliczonego czasu Messi pakuje piłkę do siatki Diego. Ponad dziewięćdziesiąt tysięcy ludzi podnosi się z miejsc i skanduje jego nazwisko. To jest gol numer czterysta w karierze Lio. Ten facet jest nieokiełznany! Żywa legenda, która bije kolejne rekordy. Piłkarz nie z tej planety! Po końcowym gwizdku sędziego macham w stronę Daniego, pokazując by podszedł do barierki, do której sama zmierzam, a za mną kroczy roześmiany Nando.

– Ochrona nas nie zgarnie? – dopytuje.

– Chyba żartujesz. Spokojnie, wiem, co robię. – posyłam mu kojący uśmiech – Możesz się oprzeć o barierkę. Nie ukręcą ci za to łba – pękam ze śmiechu.

– Cześć, Mała! – drze mi się do ucha Brazylijczyk.

– Hej, Dani. – daję mu całusa – Dani, to jest Fernando, Nando to jest Dani – przedstawiam ich sobie, a oni kiwają głowami.

– Alves, rusz się! – krzyczy Pedro.

– No zaraz, nie widzisz, że rozmawiam?! Dobra, co jest? – uśmiecha się.

– Chciałam wam pogratulować. Ucałujesz ode mnie Lio? – robię maślane oczka – No wiesz, w końcu to okrągła liczba goli.

– Wolałbym go nie całować. – krzywi się zabawnie – Ale mogę mu powiedzieć, że go całujesz. A w co to już wasza sprawa.

– Dani! – karcę go.

– Dobra, dobra. I tak się na mnie nie obrazisz. Okay, ale ja już naprawdę muszę lecieć. Widzimy się? – pyta niepewnie.

– Jasne. Wiesz, gdzie mnie znaleźć.

– Miło było poznać – zwraca się do młodego Hiszpana.

– Mnie również.

***

W następnym rozdziale pojawi się więcej Javiera. Obiecuję!

VII

                Siódma trzydzieści rano. Budzę się i leniwie przeciągam. Strasznie boli mnie szyja.

– O, cholera! – krzyczę sama do siebie – Spóźnię się!

                Jak oparzona zeskakuję z kanapy i pędzę do łazienki. No tak – upiłam się, a potem zasnęłam. I przespałam… czternaście godzin!!! Szybko doprowadzam się do porządku, ubieram mini od Valentino – dosyć grzeczną – góra wygląda jak zwykła biała koszula z kołnierzykiem, a dół jak czarna, rozkloszowana spódnica z pomarańczowym paskiem na dole. Do tego balerinki, torebka, teczka z dokumentami i wybiegam z mieszkania. Nie mogę się przecież spóźnić!

                Dwie minuty przed czasem wpadam do siedziby banku. Nie mam pojęcia, jak udało mi się tego dokonać. Na szczęście spotkanie toczy się po mojej myśli. Podpisuję odpowiednie papiery i opuszczam budynek. Rozglądam się na boki i zakładam pospiesznie okulary przeciwsłoneczne. Uwielbiam upał i słońce, ale moje oczy już za tym tak bardzo nie przepadają i buntują się poprzez wieczorne łzawienie. Ruszam w stronę najbliższej kawiarni, która znajduje się po drugiej stronie ruchliwej ulicy. Widzę, że zaraz światło zmieni kolor na czerwony, więc przyspieszam. Niestety moje starania idą na marne, ponieważ niespodziewanie trafiam na przeszkodę na mojej drodze. Tą przeszkodą jest wysoki, umięśniony brunet o zniewalającym uśmiechu. Po zderzeniu moja teczka ląduje na chodniku. Chłopak natychmiast schyla się, by ją podnieść.

– Nic ci nie jest? – pyta troskliwie.

– Nie. Przepraszam, niezdara ze mnie. Nie jestem w stanie normalnie funkcjonować bez porannej dawki kofeiny – śmieję się.

– I idziesz do kawiarni? – kiwam głową na potwierdzenie – Więc pozwól, że cię odprowadzę. Nie chcę, żebyś na coś „wpadła” na ulicy. – wystawia w moją stronę ramię, które po chwili chwytam – A tak w ogóle to jestem Fernando. Dla przyjaciół Nando – uśmiecha się.

– Anastazja. Dla przyjaciół Ana.

                Wchodzimy razem do niewielkiego lokalu, w którym wręcz ożywam zaciągając się zapachem świeżo zmielonej kawy. Siadamy przy jednym ze stolików i zamawiamy u kelnerki frappe.

– Opowiesz mi coś o sobie? – pyta.

– Od czego by tu zacząć… – udaję, że się zastanawiam i oboje parskamy śmiechem – Jestem Polką, ale w Barcelonie mieszkam od początku roku. Prowadzę tutaj filię rodzinnej firmy, że się tak wyrażę. Zaczęło się od pomagania wujkowi w biurze. A skończyło się na przeprowadzce tutaj. – wzdycham – Co jeszcze… Jestem jedynaczką, skończyłam zarządzanie. A, i kocham piłkę nożną. Twoja kolej.

– No więc mam dwadzieścia sześć lat. Pochodzę z Terrasy, ale tutaj studiowałem i już tu zostałem. Po praktykach załapałem się do pracy w jednej ze szkół i jakoś tak leci. Ja z kolei kocham motory, ale piłka nożna to oczywiście też świętość w moim domu rodzinnym.

– W szkole? Czego uczysz?

– Wychowania fizycznego.

– Podziwiam. Musisz być w dobrej kondycji przez cały czas. Ja kiedyś próbowałam biegać, ale po jakichś trzech miesiącach mi się znudziło.  Nie mam chyba silnej woli.

– Zawsze służę pomocą w motywacji. – mruga porozumiewawczo – Z kimś łatwiej o dyscyplinę. To jak? Dasz się namówić na wspólny jogging?

– Ale musisz być przygotowany na to, że czasem już o ósmej rano muszę być na spotkaniu na drugim końcu miasta – ostrzegam.

– W porządku. Musisz wiedzieć, że ja czasem o ósmej rano mam lekcje. – zanosimy się śmiechem. Spoglądam na zegarek i robię wielkie oczy – Coś się stało?

– Za pół godziny muszę być na drugim końcu miasta. Mam spotkanie z właścicielem sieci hoteli. Trzymaj kciuki, żebym się nie spóźniła. – posyłam mu szeroki uśmiech – A tutaj masz moją wizytówkę. Dzwoń, kiedy idziemy biegać. Pa!

                Wybiegam z kawiarenki i szybko wsiadam do samochodu. Zapinam pas i płynnie włączam się do ruchu. Jadę nieco naginając przepisy, ale czymże jest mandat w porównaniu z wynagrodzeniem za zlecenie? Takich liczb nawet nie powinno się porównywać. Denerwuję się, kiedy stoję na którychś z kolei czerwonych światłach. Decyduję się na zjazd z głównej drogi. Nadrobię trochę kilometrów, ale przy dobrych wibracjach dotrę na spotkanie o czasie.

*

                Wychodzę spod prysznica odziana jedynie w szary ręcznik, z turbanem na głowie, wyciągam z szafy piżamę. Szybko się przebieram i zrezygnowana rzucam się na łóżko. O ludzie, jaka ja jestem zmęczona. Większość myśli, że taki prezes to ma fajnie, bo tylko siedzi i nic nie robi, a zgarnia miesięcznie niezłą sumkę. Cóż, pieniądze może i faktycznie nie są małe, ale z tym siedzeniem to mi się chyba jeszcze nigdy nie przydarzyło. Zawsze mam mnóstwo rzeczy do załatwienia czy wykonania. A jak już się ze wszystkim wyrobię i mam nadzieję na chwilę odpoczynku, ktoś znowu donosi mi albo nowe papiery, albo zlecenia, albo problemy. Do wyboru, do koloru. Moja praca naprawdę jest wymagająca. Doba wydaje mi się być zbyt krótka. Sama już nie wiem, czy mają tak wszyscy, czy ja po prostu jestem aż taką cholerną perfekcjonistką, która sama musi dopilnować, żeby nawet najmniejszy szczegół był dopięty na ostatni guzik. Oczywiście w moim zwariowanym przypadku nawet nie ma mowy o urlopie. Odkąd związałam się z firmą wujka, nigdy jeszcze nie miałam dnia wolnego. Ba, ja nawet z chorobą przychodzę do pracy. Inaczej nie potrafię. A może nie chcę potrafić? Może tak naprawdę boję się samotności, a w firmie mi to nie grozi? Tam nie muszę myśleć o moim życiu prywatnym. Co wcale nie oznacza, że mi się to czasem nie zdarza – na przykład przy gorszym dniu.

                Z letargu wyrywa mnie dopiero sygnał nadchodzącej wiadomości. Mam nadzieję, że to nie Javier. Odblokowuję telefon i klikam na migającą kopertę.

„Hej, roztargniona ślicznotko. :) Mam nadzieję, że na nic – ani nikogo – dzisiaj nie wpadłaś? ;)”

„Hej, przystojniaku. A wiesz, jakoś tak się złożyło, że wypiłam rano kawę jeszcze w domu i jestem cała i zdrowa. I nic na mojej drodze nie ucierpiało ;D”

„Uff… :p A jak tam Twoja motywacja? Kiedy idziemy biegać?”

„Hmm… Myślę, że jak piekło zamarznie – to byłby dobry moment ;)”

„Obiecałaś. :( Podaj mi swój adres.”

„Po co? :o”

„ Żebym wiedział, gdzie mam być jutro o szóstej rano? :D”

„ Że o której?! Nie ma opcji, że wstanę o piątej. Wpół do siódmej? ^_^”

„ Niech stracę. Wpół do siódmej widzę Cię na parkingu. I zabierz ze sobą picie. Uwierz mi, przyda Ci się.”

„ Ok, trenerze. Będę. Do jutra. :)”

                Wysyłam mu jeszcze adres i z uśmiechem na ustach gaszę światło, po czym wskakuję pod kołderkę i odpływam do Krainy Morfeusza.

***

Co powiecie o Nando? :)

PS To już półmetek tej historii.